|
|
|
|
|||
|
علي ستاري بيدگلي
|
|||
|
مرثيه در سوگ امام راحل در 32 بيت كه به ترتيب حروف الفبا سروده شده است . ژاله بارد ز آسمان همرنگ خون اي امــــــام راحــــــــل اي روح خــــــــــــــدا كـــاشــكـــي از مــا نمـــيــگــشــــتــي جــــدا بــا تــو بـــودن زنـــدگـــانـــي خـــرم اســــت بـي تو مــا را رنـــج و درد و مــاتــم اســـت پــيـــروانـــت را دگـــر دل ، شـــاد نيــســــت خـــانــــه دلــهــا دگـــــر آبــــاد نـــيـــســـــــت تــا تــــو بــــودي زنــدگــــانـــي شـــاد بــــود خــــــاطـــــر امـــــت ز غـــــــم آزاد بــــــــود ثـــاني مـــوســي تــويـــي عيــســي تــــويي نـــوح پـــيــغــمـــبر ، خـــلـــيــل آسـا تـويــي جـــان مـــا جـــانـــان مــــا مــعــــبـــود مــا غـــايـــــت آمــــــال مـــــا مــقــــصــــود مــــا چــــــون كــــنــم ،زار و نــــزارم كــــرده اي بــا عـــروجـــت بـــي قــــــرارم كـــــــرده اي حــســرت و انـــدوه و افـــســـوس و دريـــغ آفـــتــاب مــا نـــهـــان شـــــد زيــــــر مـــيــغ خـــنــده بـــر لـــبـــها نـــمــي بـــيــنـم دگــــر مــي چـــكـــد از ديــــده هـا خــــون جــــگر درد ما را نـــــــيـــســـــت درمـــــــــان و دوا چـــاره اي مـــي بـــــايـــد از ســــــوي خـــدا ذلـــت اســـت از بــعد تـــو ايـــن زنـــــــدگي خـــواري و افـــســـردگــــي ،درمــانــدگــــي رفــــــــتـــه اي از ديـــــــده ام امــــــــا ز دل كــي تــوانـــي رفـــتن اي شــــمـــع چـــگل ؟ زار گـــــريــم هـــمـــچو ابــــر نــــوبـــهـــار بــي قـــرارم بــــــــي قـــــــرارم بـــي قــــرار ژالــه بـارد ز آســمان هــمـرنــگ خـــــــون غــم نــمـــوده ژالـــه را همــسنـــگ خـــــون ســـــينـــه مـــالامـــال درد و ســـوزنـــــاك ديـــده گـــريـــان و گـــريــبــان چــاك چـــاك شـام تار اسـت اين ، نه روز روشـن اســت خــار زارســت ايـن ، نـه ديـگر گلـشن است صــبــر تــا كــي در غــــم هــجــــران تـــــــو جــمله ســــرگــــــردان تـــو حـــيــــران تــــو ضــــجــه زد در مـــاتـــمـــت پيــرو جــــوان هــر تــوانــــا شــــــد ز داغـــــت نــــاتــــوان طـــــــالــــــبـــــــان راه تـــــــو آزاده انـــــــد در ره اســــــــلام جـــــــانـــــهـــا داده انـــــد ظـــاهـــرا گشــــتــــي كـــنــون از مـــا جــدا رفـــتـــه اي جـــنـــت بــــه نــــزد مــصـطفي عــــالــم بـــاقـــي تــــو را در بـــر گـــرفـــت بــاز كــــرد آغــــوش خــــود، رهبـر گـرفـت غــــايــبــــي از ديـــــده امــــــــا در دلـــــــي ذكـــر خـــيرت مـــبــحـــث هـــر مــحـــفلــي فــــرقـتـــت آتــــــش زده بـــــر جــــان مـــــا حــــافــــــظ ديـــن بـــــودي و قــــــرآن مــــا قــلــب مــــا جــــاي امــــــام راحـــل اســــت مــهــر رهــبر جــــمـله را انـــدر دل اســـت كــــاشــــــكي اي قــائــــد بــــــا اقـــتــــــدار دوســتـــان را بـــودي اكــنـــون در كــنــــار گــفتـــــه بــــودم مــي دهـــد صـــبـــرم خـــدا صـــبر كـــــو آرام كـــو طـــاقـــت كـــجـــا ؟ لــحـــظه اي آســـوده خــــاطـــر نـــيـــســتــم مــي نـــدانـــم كـــيـــستـــم ؟ يـــا چـــيـستم ؟ مــن چـــه ســـازم بــي خميــني بــعد از ايـن زانـــوي غــــم در بــــغـــل گـــيــرم حـــزيـن نــالـه و افــغان و بـانــگ اســت و خــروش كــايــد از هـر گـوشــه اي مــارا بـه گــوش واي از ايــن داغـــي كــه بـر دلهـاي ماسـت شــور و غــوغـــايي ز خــلـق اينـجا بپاست هــمــچو « شــيــدا» امـت انـدر صبح و شام اشـــك ريــــــزان در عـــزايــــت اي امــام يــــــادگـــــارت احــــمـــد و زهــــراســـتــــي تـــا ابــــد نـــــام تــــو پــــابــــرجـــاســـتــي
دندان مصنوعي سـالهـــا مـــن درد دنـــــدان داشـــــتــــم ســر بــبـــالــــيــــن مـــدتـــي نـگـذاشــتــــم روز و شـب در سخـتي و رنـج و عـذاب نــي بـــراحــــت خــــوردمـي از نـــان و آب عــاقــبـــت رفــــتــــم بـــه نـــزد دكــتري دكــتــــر دنـــــدان پــــزشـــك مـــاهـــــري گــفتــــم اي دكــــتــــر بـــه فـريادم برس چـــاره دردم نـــــكـــــرده هـــيــــچ كـــــس كـــرده ايــــن دنـــدان مـــرا زار و نــزار بــا يـــكــي گـــازش ز بـــيـــخ و بــن بر آر تـــا نــشــستـــم گــفــت اي مــش ممدلي زود بـــرو بــنــشــيــن بـــروي صـــنـــدلـي چــون نـــشســتـــم بــنــده روي صنــدلي گـــــفــــت يـــــا الله گـــفـــتـــم يــا عــــلــي خـود نــگاهــي در دهـــان بـــنـــده كـــرد ديـــد دنـــــدان مــــــرا و خـــــنــــده كــــرد گــفــت اي بــابــا چـــه دنــدانـــسـت ايـن فــاســـد اســت و درب و داغــانـست ايـن لــيك بــا ايـــن حـــال جـانــا غــم مـخور غــصـــه بــســيار اســـت امــا كــم بـــخور غــصه بـيــش و كـــم عـــالـــم مـــخـــور تــا پــلـــو بـــاشـــد عــزيــز شـلـغم مـخور ايــن دو روز زنـــدگـــانــــي شـــاد بــاش از غــــــم دور زمــــــــان آزاد بــــــــــــاش مـــن هـــمـــين الآنــه افــــســون ميكنم چـــاره اي از بــــهر دنــــدون مـــي كنــــم درد بــيـــدرمـــانــــت درمــــون مــيـكـنم بـــر تـــن بــيـــجـــان تـــــو جــون مـيـكنـم گــفــتم اي دكـــتـــر الــهـــي پــيـــر شــي نـــان گـــنـــدم را بـــخـــور تـــا ســير شـي صـــاحــب قــــداره و شــمـــشـــيــر شـي روز مــيـــدان در مــــصــاف شـــيـــر شـي حـــق تــعــالـــي يـــك دل شــادت دهــــد چــــــل الــــــي پــــنــــجـــاه اولادت دهــــــد بــاغـــي انــدر قـــاســـم آبــــادت دهـــــد ســـــيــــب و زردالــو و بــــادامــــت دهــــد گــفــتـــت احــســن شــاعـر عـالي جناب ايـــن دعـــاهــا كــاش گـــردد مــستــجــاب گــــاز را بـــرداش و بــســم الله گــفـــت گــاز او دنـــــدان مـــــن گـــرديـــد جـــفــت الــغـــرض او جــمـــلـــه دنـــدانــم كشيد بــا مـــهـــارت آفــــت از جـــانـــم كشـــيــد بــعـد چـنـدي جـاي دنـــدان خـــوب شــــد بـــهـر قـــالـــب گـــيـــري آن مطــلــوب شد چـــون گـــرفـــتــــم قـــالـــب و آماده شد در دهـــان بـــر روي فـــك جـــا داده شـــد چــي بـــگم دنــــدان نــــگـــر فـــولاد شد خـــــاطـــــرم از قـــــيــد غـــــم آزاد شـــــد گـشـــت مـــصنــوعـــي چـو دنـدان حقير نـــون خــشـــكا مـــيـــخــورم مــن با پــنير اي خــــدا بـــر مـــن جـــوانــــي بـــاز ده طـــول عــــمــري هـــــم بـــــدانــســـــاز ده گــفـــت شـــيـــدا مـــن ز ســـابــق بهترم بــنـــده مـــمـــنــــون جـــنـــــاب دكـــتــــرم
دو بيتي هاي پيوسته در مورد قمصر خوشــا قمـصر كه سـر سـبزســت و خــرم بــــديــــــدارش ز دلــــهــــا مــــيــرود غــــم بــــگـــوشــت مــــيــرســــد آواي بـــلــبـــل ز كـــــهـــســــارش نـــــسيـــم آيــــد دمــــادم خــوشـــا قــمــصــر كــه دلــبــازست و آباد دل هــر تــــازه وارد مــــيـــكــــنـــــــد شـــاد هــــوايـــش جـــان فـــــزاي و روح پـــرور تـــو گـــوئي فـــروديـــن اســت مــاه مـــرداد خــوشـــا قــمــصـــر و آن آب و هـــوايـش خــــوشـــا آن مـــردمــــان بــــا وفـــــايــــش گــلابش مـــشــتهر انــدر جـــهــان اســــت خـــوشـــا آن گلـــســــتـــان بــــا صـــفايـــش خـــوشــا قــمــصـــر و آن سـيــب گلابـــش خــوشــــا آن جـــويـــــــهـــاي پـــر ز آبــــش مـــــلايم مـــــيــــــوزد بـــــــاد بـــهــــــاري نــــســوزانــــد بـــــدن را آفـــــــتـــــــابـــــش خـــوشــــا قــمــصر كــه گــل بـســيار دارد درخـــــــتـــــــان گـــــــل پـــــر بــــــــــار دارد نــظــر كــن در بــهـــاران ســوي گــلــشـن بــبــيـــن كــــز شــــاخــــه گــــل نــــار بـــارد بـــرو قــمصــر كــه روحــت تــازه گـــــردد دمــــاغــــت چــــاق بـــــي انــــــدازه گـــــردد درخــــــــت مـــــيـــــــوه و آب فــــــــراوان رخ زردت بـــــــرنــــــــگ غــــــازه گـــــــردد اگـــر شــيــدا بــه قـمـــصر خانه اي داشت بــه كـــنـــج خـــلـــوتـــي كـاشـانـه اي داشت لـــب جـــومــي نــشــســـت اســتـــاد گــونه خـــوراكـــــش نــــــون پــنــيـــر نـعنـا و پونه تــمـــاشـــاي گـــــل آلالـــــه مــــيــــكــــرد صـــداي بـــع بــــع بـــزغـــالــــه مـــيـكـــرد
به استقبال غزل حافظ گفـتـم غـم تـو دارم گـفـتا غـمـت سرآيــد گفتـم كـه كـي سـرآيـد گـفـتـا جـونـت درآيــد گفـتم وصـال دلــبـــر كـي مـيشود ميـسر گـفـتـا بـه خـواب بـــيـنـي نــزد تـو دلبر آيــد گفتـم كـه خواهم اي گل آيي شبي كنارم گـفـتــا بـه جــاي بـنـده پـيـشي به بستر آيــد گفتم كه آس و پاسم قدري ده اسكناسم گــفتـا كـه از خـسـيسان ايـن كار كمتر آيــد گـفتـم عجـب شمالي خيزد ز كله ارمك گـفـتا خـنـك نسـيمـي كـز شهر قمصر آيــد گـفتـم كه در صف مرغ تا كي بمانم آخر گــفـت آنـقـدر بـمـانـي تـا روز مـحشر آيـــد گفتم كـه اين گراني كي ميرسد به پايان گــفتــا تــأمــلــي كـــن تــا قــرن ديـگر آيـد گفتم چگــونه بيني اشعار طنز« شيدا» گـفـتا ز هـر چه خواندم طنز تو خوشتر آيد
درباره حكيم ابوالقاسم فردوسي ز فـردوسـي اكـنـون سـخـن سـر كـــنـم هــمـــي نــــام او زيــــب دفــتـــــر كـــنـــــم يــكـي مـرد دانـــاي روشـــن ضـمـيـــر حـــكــيــــم ســــخــــن پـــــرور بــــي نـظيـر كــه ايــران زمـيـن زنـده از نام اوسـت گــرامـي بـــود نـــزد دشـــمـــن و دوســــت ز شـهـنـامــه خـوانـم يكـي بـيـت نـغــز از آن دانـــشــومــــنــد بــيــــدار مــــغــــــز پــي افـــكنـــدم از نــظـم كـــاخ بـــلنـــد كــه از بــــاد و بـــــاران نـيـــابــــد گـــزنـــد درســت اســــت گــفــتـــار آن نــامــور كـــزو مـــانــــده نـــظـــمي مــثــــال گــهـــر نـبـود ار حــمـاسـه ســرائـــي بـــزرگ ســـخــــن گــويـــد از آن يـــــلان ســتـــرگ كــه بـــود آگـــه از حـــال پـيـشـيـنــيان چـــه بـــــودنــــــد امـــــــروز ايــــــرانـيـــان ســـرافــرازي مــا ز نـــظم وي اســـت هــم از هــمــت و عــزم و جـــزم وي اسـت دريــغا ز رنـــجـــش نـبـــرد ايچ گـنــج دل آزرده رخـــت از ســــــراي ســـپـــنـــــج چــنـيــن گــفـت در هـجو محـمـود شـاه كـــه پــيــــمان شـــكـــن بـود و غـرق گـناه بــنـــالــم بــه درگــــاه يـــــزدان پـــاك خــشـانــنـــده بــر ســر، پـــراكـــنــده خـــاك كــه يـــارب روانـــش بــه آتـش بسوز دل بـنـــده مــــســتــــحـــــــق بـــــر فــــــروز چنيـن گـفــت شيـداي فـرخنــده كـيــش كـــه بـــاشـــــد ســـخــنـــور ز انـدازه بـيـش ولـــيــــكن نــبـيـنــد دگــــــر روزگـــار هــــمــــانـــنــــد فـــــردوســـــي نــــامــــــدار ز دانــشــــوران جــهــان بـرتـر است ابــر تــــارك شـــــاعــــران افــســر اســـت نــميـــرد چــنــيــن مـــرد صـاحـب هنر زنـــــد خـــــيـــمه انـــــدر ســـــــــراي دگـــر ورا جـــاي بـــاشـــد بــهشـــت بـــريـن بــر آن جــــان پـــاكـــــش هــــزار آفـريـــن هــميــشــه بــه نـيـكي از او يـاد بـــاد روانـــــش بــــه بـــاغ جــــنـان شـــــاد بــاد
|