ابتداي صفحه

نــام         : حسن

شهــرت   : سروي

سال تولد : 1310 هجري شمسي

تخــلـص  : سروي

 

 

حسن سروي متولد 1310 در سن 30 سالگي وارد آموزش و پرورش شد و به شغل شريف آموزگاري پرداخت. در همان ايام، فراغت خود را با سرودن شعر و پيشه شرافتمند كشاورزي پر مي كرد. علاقه زياد او به شعر و ادبيات موجب شد در روز سه شنبه شب هر هفته جلسه شعر خواني را در سروي سرا جنب باغ تاريخي فين ترتيب دهد.

ايشان هر ساله در روز قاليشويان در مشهد اردهال به سخنراني مي پردازد كه كتاب « راهي بسوي بهشت » حاصل 14 سال از سخنرانيهاي ايشان مي باشد كه به زيور طبع آراسته شده است.

آب روان

دور از رخ تـــو مـي گــــذرد روزگـــار تـــلـــخ                    آري مــســلــم اســت بــود هــجــر يـــار تـــلـــخ

شــيــريــن لـبـي كـه عـهـد محبـت فـرو گذاشت                    ديــگـــر قـــرار شــد بــه مــن بـيــقـــرار تــلــخ

يـــار مــوافـــق ار نـبــــود بــــا رقـــيــب ســـاز                    هـــر چــنــد بــر تـــو مـي گــذرد روزگــار تـلخ

تـــا مـي تــوانــي آتــش غــم ره بـــه دل مــــده                     بـاشـد بـه هـر مـزاج چو زهـر اين شـرار تلخ

گــويـنــد صـبــر مـيـوه شـيــريــن دهـــد ولـــي                     دارد شـكـيـب هـجـر تـو چـون انــتــظـار تـــلـخ

در خــانــواده اي كــه نـفـاق و دوروئــي اسـت                    آب روان بـــــود بـــدهـــان زهــــر وار تـــلـــخ

زخــم زبــان ز تــلـــخ ذهــانــي چــو بـشـنــوي                    بـاور كـنـي كـه نـيـسـت چـو آن زهـر مـار تلخ

سروي دي است و موسم پيري و ضعـف جان                    خـوش بـاش گـرچـه بـر تـو گـذشـتـه بـهار تلخ

ابتداي صفحه

پرده شرم گل

روزگــاري شــد و مــا در پــي ريــب و تـرديـــد                   نــزديــم از ســر اخــلاص در عــشــق و امــيـــد

پـــرتـــو عـشــق چـــراغ ره مـقــصــود نــشـــد                    فـــرس عــقـــل ز ره مــانــد و بـمـقـصـد نرسـيـد

شـمـس اقـبـال بــه طـالـع مــدد ار كــرد نـكــرد                     نــوري از روزن شــادي بـــه دل مـــا نــدمــيــد

بـخـت بـد كـشـتي مـا را بـه پس معـركه داشت                     عــقــب افـتـاده ز خــوان بــوي طـعـامي نچـشيد

چــون بـدشـت هــوس آواره نـبـوديـم چــو بــاد                     پـــرده شـــرم گــلـــي از قــبـــل مـــــا نــــدريـــد

گرچه بوديم جگر خون چو گل از طعـن رقـيب                      شـكــوه اي از لـب ما پـيـش كـسـي كـس نـشنيد

نـقــش تـدبـيــر مــرا شـســت اگـــر آب قــضــا                      هــر چــه او كــرد قـــدر كــرد هـمـان را تـايــيد

ســر اخـلاص بـه تقـدير و قـضا سـروي ساي                       تــا كـــه خـــرسـنــد شــود از تـو خـداونـد وحيد

منبع : سخنوران كاشان ، علي رضا نسائي (شيدا)

ابتداي صفحه