ابتداي صفحه

نــام         : امير حسين

شهــرت   : رحيمي زنجانبر

سال تولد : 1356 هجري شمسي

تخــلـص  : رحيمي

 

 

امير حسين رحيمي زنجانبر متخلص به رحيمي فرزند رضا، وي در ششم شهريور 1356 در كاشان چشم به جهان گشود. 

      شبنم احساس

دل بـگـيــرد نـالـه هــا و ابــر گـيـــرد چـشــم مـا                      هــــر زمــان پــيـچـد صـداي دلـپـذيـرت در فــضـا

ظـرف چـشـمـم از نـواي غـمگـسارت پـر شــود                       رقـص گيرد اشك مـن بر روي صحـن گونه ها

آري آري اشـك هـم نـقـشي ز نقـاش غـم اسـت                      گاهگـاهـي مي زنـد غــم خامه را در چـشـم مــا

اشك من تفـسير خون است و در آن بينم تو را                      پـس نـهـان دارم ز مـردم تـا نـبـيـنـد كـس تــو را

ايـن دل بـي طـاقــت مــا مـي نـهــد هــــر راز را                      در دو دســت اشـك پــرافـشــاگـــر مـحــرم نـمـا

ســــاروان كـــــــاروان اشكــهـــا اي يـــار مــا                       لـحـظـه اي آخـر فـرو بـنـشـيـن ز اورنـگ جــفـا

تــا بـيــنــي در مـيـــان نـقــش نـا هـمـرنــگــهــا                      معــنـي نـجــواي گـلـهـــاي شـقـايــق بـــا صـــبــا

اي رحـيـمـي لاله خـون مي گريد از جور و جفا                     پـــس دگـــر لــب را فــرو بـنــد از تـفــاسـيـر وفـا

منبع : سخنوران كاشان ، علي رضا نسائي (شيدا)

ابتداي صفحه

زمـانـي بـي نـيـاز از وعــظ گــرديـدن مسجل شد                      كـه گـمـره رهـنـمـايـي از زبان گنگ مشعل شد

قـلـم اول خـودش گـفـتار خود را زير پا بگذاشت                      بـه نـدرت شـد كـه گفتاري به كرداري مبدل شد

نشان پرسي «؟» از پيش خود سر بر نمي دارد                       ز بـس شـرمنـده از ديـدار پاسخهاي مهمل شد

دهـل را پـرده داري بهـتـر از خاموشي او نيست                       تـهـي مـغـزي مـشـخـص از كـلام پوچ اول شد

دهان صد بار اگر وا ميكني حرفي مگوي آسان                       بـه مـا ايـن نـكته از كردار ماهيها مسجل شد

بـه پـيـش هـر حقـيـقـت بين كلام كژ نمايان است                       كجيها راست مي آيد به چشماني كه احول شد

پـريـشـان گـويــي مـا ريـشـه در احــوال مـا دارد                      «رحـيمي!» خانه زاد ذهن ما افكار مختل شد

منبع : دريا در قطره ، علي رضا نسائي (شيدا)

ابتداي صفحه

ديـشـب مـيان كوچه ها شبگرد مي گشت                    تـا مــرز سـرگرداني يك مرد مي گـشت

يك دست بر ديوار و يك دستش به زانو                    بي حال بود و همچنان دلسرد مي گشت

بـا پـاي تـاول خـيـز خـود مـايوس مايوس                   انگـار آن شب در پي يك فرد مي گشت

بـا پـشـتـه اي نــامـرئــي از انــدوه شـايـد                    دنـبـال يـك هـمراز يا همدرد مي گشت

تـنـهـاتـر و غـمگيـن تر از شبهاي پيشين                   ديشب ميان كوچـه ها شبگرد مي گشت

منبع : دريا در قطره ، علي رضا نسائي (شيدا)

ابتداي صفحه