سيف الله دارابي در سال 1315 هجري شمسي در كاشان متولد شد و در سال 1330 در حاليكه بيش از 15 سال نداشت به تهران عزيمت كرد و در آنجا رحل اقامت افكند و پس از تحصيلات نظر به علاقه اي كه به حرفه ي ساعت سازي داشت، به اين پيشه مشغول و اينك نيز به آن حرفه اشتغال دارد. در سال 1364 توسط يكي از بستگانش به انجمن ادبي سخن راه يافت و هر گاه كه فرصتي دست دهد در جلسات اين انجمن حاضر مي شود . او در پايان، علي شريف، صائم كاشاني و حسن گلشن را ستوده است.

غــوغــا

گـفــتــم كــه از راه وفــا يــاد از مــن تــنــهــا كـنـي                    امـا نـدانـسـتــم جــفـــا بـــر عــاشـــق شــيــدا كـنـي

امــروز اگــر قــدر مــرا اي بـيــوفــا نـشــنــاخــتــي                    فـردا كه رفـتم ز ايـن جهـان بر خاك من غوغا كني

مـن مــيــروم از گـلـشـنـت ، امـا بـدان اي تـازه گــل                   دسـتـانـگـري در ايـن چـمـن مشكل چو من پيدا كني

اي مـايـه ي رسـوائـيـم بـنـشـيـن به دامانم چو اشك                    چـنـد از فـراق روي خــود ايــن ديــده را دريـا كـني

خـواهــم تــرا در دلــبــري شــاه نــكــو رويـان كـنــم                    خـواهـي مـرا در عـاشـقـي رسـواتـر از رسوا كني

اي يــار سـيـمـيـن پـيـكــرم مـسـتـانـه بــازا در بــرم                     تــا بــادهــا در ســاغــرم از نـرگــس شــهــلا كـني

چون كار « دارابي » نشد جـز مي پـرستي ها چـرا                    اي دل بــه راه عــاشــقــي تــرك مــي و مـيـنـا كنـي